واشینگتنپست میافزاید که مقامهای جمهوری اسلامی در مواجهه با این وضعیت، سعی دارند کلیت تقصیر را به گردن عوامل دیگری چون «طالبان افغانستان»، پدیدههای «طبیعی» و مصرف زیاد شهروندان بیندازند. افرادی که برای این گزارش در شش استان ایران با آنها مصاحبه شده، عملکرد جمهوری اسلامی در زمینه بحران آب را غیرقابل دفاع و بد توصیف کرده و گفتهاند دولت مسئولیت سوء مدیریت خود را بر عهده نگرفته است.
واشینگتنپست برای دریافت اظهار نظر با اداره محیط زیست ایران نیز تماس گرفته اما این اداره از ارائه پاسخ خودداری کرده است. کاوه مدنی، مدیر اندیشکده آب سازمان ملل که پیش از این معاون سازمان حفاظت از محیط زیست در دولت دوم حسن روحانی بود و با فشار نهادهای امنیتی مجبور به استعفا و خروج از ایران شد، به واشینگتنپست میگوید: «برای دههها، مقامات ایران تلاش کردهاند با ساختن دهها سد که جریان طبیعی و انباشت آب را منحرف میکند، خواستههای فوری بخش کشاورزی را که بستر حمایت سیاسیشان بوده راضی نگه دارند.»
او میافزاید که این سیاستها خسارتهای زیادی به بار آورده و نه تنها آبهای سطحی ایران را کاهش داده، بلکه ذخایر آب زیرزمینی کشور را به «ورشکستگی» و به سطح آسیب جبرانناپذیر رسانده است. یک مقام سابق محیط زیست در استان سیستان و بلوچستان نیز که نخواسته نامش فاش شود به واشینگتنپست گفت که مسئولان جمهوری اسلامی «به دنبال چیزی هستند که به مردم بگویند، تا به نوعی دلیل بیتوجهی خود را در طول این سالها توجیه کنند، اما کمبود آب میزان بیکفایتی آنها را نشان میدهد.»
تعليق