این بیانیه با تاکید براینکه «فرمان تصفیه در دانشگاههای متعددی از جمله دانشگاه تهران، دانشگاه شریف، دانشگاه هنر، دانشگاه علامه» و دیگر دانشگاههای ایران اجرا شده» است، اضافه کرد که اخراج استادان دانشگاه، اعتراض بسیاری از تشکلهای صنفی دانشجویان و دانشگاهیان را در پی داشته و این تشکلها «از حربههای گوناگون حکومت» برای سرکوب دانشگاهیان پرده برداشتهاند. کانون نویسندگان همزمان یادآوری کرد که همزمان «بسیاری از دانشجویان به شکلهای مختلف از جمله اخراج و تعلیق، ممانعت از ورود به دانشگاه، حذف ترم، محرومیت از حق اقامت در خوابگاه و اعمال محدودیت در برخی رشتههای دانشگاهی» از تحصیل باز ماندهاند و برخی از استادان نیز با «اخراج»، «تعلیق» و «تنزل وضعیت» مواجه شدهاند.
در ادامه این بیانیه، کانون نویسندگان تاکید کرد که «سرکوب مداوم، ادامه تلاش حکومت به قصد خاموش کردن صدای اعتراض و مقاومت دانشجویان و دانشگاهیان است»، صدایی که «از نخستین روزهای جنبش آزادیخواهانه اخیر بازتاب خواستههای مردم معترض بود.» این بیانیه با اشاره به اینکه «مقاومت دانشجویان» در جریان اعتراضات زن، زندگی، آزادی «ورود نیروهای امنیتی به دانشگاه را در پی داشت»، بر «اعلام همبستگی با دانشجویان و مردم معترض» و «محکوم کردن شکستن حریم دانشگاهها توسط حکومت» تاکید کرد و پیوستن برخی استادان به صف «دانشجویان پیشرو» را از جمله «وقایع خجسته در بستر اعتراضات» برشمرد.
کانون نویسندگان ایران با تاکید براینکه «تصفیه اساتید و دانشجویان، حمله به دانشگاه و بازداشت و احضار و تهدید دانشجویان، و نیز مداخله امنیتی در اداره دانشگاهها» در جمهوری اسلامی، حکایت دیروز و امروز نیست، افزود که سرکوب و تصفیه دانشگاهها تاکنون ابعاد و اشکال مختلفی به خود دیده است. در بخشی از این بیانیه به اقدامات جمهوری اسلامی در نخستین روزهای استقرار و «قطع و قمع دگراندیشان و استادان معترض» تحت عنوان «انقلاب فرهنگی» و «پاکسازی» اشاره شده و آمده است: در جریان انقلاب فرهنگی، «خودیها» یکشبه دانشگاهها و فضاهای علمی و فرهنگی را تصاحب کردند.
.jpg)
تعليق