هفتاد و نهمین دوره جشنواره فیلم ونیز به روزهای پایانیاش نزدیک میشود و حالا گمانهزنیها درباره برندگان احتمالی جوایز این رویداد مهم و معتبر سینمایی جهان آغاز شده است.ونیز در سالهای اخیر بهدلیل نمایش نخستین بار تعدادی از فیلمهای برنده جوایز اسکار، بر شدت رقابتش با رقیب دیرینه اش، کن افزوده و توانسته به تهدیدی جدی برای آن تبدیل شود. امسال هم تعدادی از مهمترین فیلمهای سال ۲۰۲۲ که پیشبینی میشود مدعیان اصلی کسب جوایز اسکار باشند، در ونیز برای نخستین بار بر پرده سینماها رفتهاند.
سینمای ایران هم حضور پر تعدادی در ونیز ۲۰۲۲ دارد و در سه بخش رسمی این جشنواره محصولاتی از سینماگران ایرانی به نمایش درآمده است. اتفاق قابلتوجه نمایش ۲ فیلم ایرانی («خرس نیست» و «شب، داخلی، دیوار») در بخش مسابقه است که در دهههای اخیر کمسابقه محسوب میشود.وحید جلیلوند در سومین فیلم بلندش به صراحتی کمنظیر در ساخت درامی سیاسی از اتفاقات خشونتبار مرتبط با سرکوب اعتراضهای سالهای اخیر ایران رسیده است.
مرد تنهایی که بیناییاش را تقریباً از دست داده، زنی را که در جریان سرکوب اعتراضهای کارگری از ماموران امنیتی جمهوری اسلامی فرار کرده پناه میدهد. در حالیکه مأموران در جستجوی زن بارها به خانه مرد میآیند، به تدریج واقعیت تکاندهندهای برای بیننده مشخص میشود
.فیلم «شب، داخلی، دیوار» نمونه کمنظیری از جریان رسمی سینمای ایران در بیان مضمونی به شدت کم گفته شده در سینمای ایران است. مضمون مواجهه فرد با تبعات اقدامات خشونتبار سرکوبگرانه. مضمونی که سانسور و نظارت هیچگاه فرصت و اجازه نزدیک شدن به آن را به سینماگران ایرانی نداده و حالا سازندگان فیلم «شب، داخلی، دیوار» به هر ترتیبی توانستهاند به مرزهایی از روایت آن برسند.
پرداخت وحید جلیلوند در بیان این مضمون با انتخاب ساختار روایی دوگانه، بهرغم صراحت کمنظیری، مستقیم و شعاری نیست و میتوان «شب، داخلی، دیوار» را فیلم مهم یک دهه اخیر (در جریان رسمی) از ارائه تصویری از واقعیت برخورد با اعتراضهای مردمی معاصر ایران دانست.گمانهزنی درباره سرانجام نمایش این فیلم در ایران بادرنظرگرفتن فشارهای افزایش یافته بر سینماگران ایرانی مشکل است با این همه مانند فیلم «برادران لیلا» به دلیل وجود پخشکننده شناخته شده بینالمللی، این فیلم هم در کشورهای دیگر دنیا به نمایش درخواهد آمد.
تعليق